مناجات با خدا

«به نام خدایی که وجودم تنها به خاطر عشق به اوست.»

خدایا چه آسان می توان تو را دوست داشت ،
بی هیچ تکلف و بهانه ای .
بهشت همین حیاط کوچک خانه ماست ،
وقتی فرشته ها برای شنیدن نام تو از دهان من ،
از پله های عرش پایین می آیند.

خدایا!

چه تنگ و تیره و تاریک است، راهی که دلالت تو در آن نیست

و چه روشن و حقیقت نما و منیر، راهی که هدایت تو در آن است

خدایا!

آن دلی که لطافت حضور تو را ندارد، از هر عشق و خوبی و لطف خالیست

خدایا!

در جاده ای که نسیم عنایت تو نمی وزد و ماهتاب رحمت تو نمی تابد

کدام دل، راه به حقیقت تو می برد؟

خدایا!
. . . . .

خدایا

پرنده ی کوچک وجودم، چگونه شکر وسعت آسمان تو گوید

و پاهای خرد و خسته ام، چگونه جاده ی بی انتهای ثنای تو گوید

چگونه شکر تو گویم که سراپای وجودم غرق در نعمت های توست

تویی که مرا به زینت ایمان آراسته ای

و در خیمه ی لطفت منزل داده ای

تویی که گردنبند ناگسستی منت هایم را بر گردنم آویخته ای

و ...